De kracht van muziek (7): 'Clay pigeons'​ - Blaze Foley

Terug naar overzicht

De kracht van muziek (7): 'Clay pigeons'​ - Blaze Foley

Liedjes over geluk en voorspoed, ze raken me meestal niet. 'Alles gaat goe-hoed, het leven lacht me toe-hoe, ik vind mezelf gewe-hel-dig, en iedereen om me heen oo-ook'. Typisch een tekst die niet geschreven had hoeven worden, maar die nog wel eens met vergelijkbare ideeën geuit worden op allerlei social media platforms. Ik heb niks tegen geluk en voorspoed, al zie ik gelukkig zijn als een van de vele emotionele bijproducten van het leven: niet iets om de focus op te leggen en al helemaal niet om na te streven als blijvende staat van zijn.

Ik heb iets van in en van je leven maken. Verbinding met het leven ontwikkel je door te bouwen aan relaties en dingen die er voor jou toe doen, die voor jou betekenisvol zijn.

En dan nog: het leven slaat je soms op je smoel. Dat doet het leven meestal op een moment dat je het niet verwacht. Het komt in de vorm van tegenslag, een ziekte, een scheiding die je niet zag aankomen, een burn-out. Al is het honderd keer waar dat je het meest leert van tegenslag, het blijft leren waar je niet op zat te wachten, leren waar geen studiepunten tegenover staan.

Blaze Foley is sinds ik een paar jaar geleden begonnen ben met gitaarspelen een held van me geworden. Ik heb hem leren kennen via een versie van John Prine, een kerel van in de 70 die tot op de dag van vandaag nog optreedt. Eén van die liedjes gaat over een kerel (hij zingt het in de ik-vorm) die 'down-en-out' was en nog steeds een beetje is. In het liedje 'clay pigeons' bezingt hij het proces dat hij weer opkrabbelt. Foley wil, in zijn streven om iets van en in zijn leven te maken, niets liever dan zingen en spelen. Het is zijn lust en zijn leven. Elk couplet sluit hij af met teksten als 'start singing again', 'start playin again' 'get back in the game' en 'start talking again'. Dat is het mooie van muziek en tekst. Deze teksten laten impliciet het licht schijnen op een pijnlijke periode vóór de bezongen tekst: toen werd er even niet gezongen, gespeeld, gesproken.

Het liedje speelt zich af in de fase van opkrabbelen, maar echt goed gaat het nog niet: 'count the days and the nights that it takes to get back in the saddle again' 'hide my sorrow from the people I meet'. Het is gedoe en zwoegen, hij is er nog niet bovenop. En dat is oké. Ook een rotperiode in het leven hoort er soms bij. Been there, done that. En 'it might be coming around again', om met Carly Simon te spreken. Verbinding, een woord waar velen het over hebben, daarbij hoort ook verbinding met alle kleuren van het leven, licht én donker.

Het is prachtig hoe in 'clay pigeons' van Foley de hoop al doorklinkt: het moment van spelen, zingen zal zich weer aandienen, onontkoombaar.

Luisteren? 'Clay Pigeons' - Blaze Foley en in de versie van John Prine

De kracht van muziek (7): 'Clay pigeons'​ - Blaze Foley

Wil jij eigenaarschap ontwikkelen?

Wil jij verder sparren naar aanleiding van deze blog? Vul je gegevens in in en wij nemen contact met je op.

Wil je weten wat we met jouw gegevens uit dit formulier doen? Lees dan onze privacyverklaring.

Wil jij eigenaarschap ontwikkelen?

Dat kan met oa. games, leergangen, scans en workshops bij Performance Matters!

Vind onze diensten hier